او را بر دارد . پس از سه روز ، تنها چهار نفر نعش او را برداشتند و در بين ناسزاهاى فراوانى كه ديگران نثار خليفه مىكردند ، وى را به باغ مردى به نام كوكب ( كه در پشت بقيع قرار داشت ) بردند و دفن كردند . بين آن باغ و قبرستان عمومى مسلمانان ( بقيع ) ديوارى فاصله بود . هنگامى كه زمام حكومت را معاويه در دست گرفت ، دستور داد آن ديوار را برداشتند و آن باغ را جزء قبرستان بقيع قرار دادند تا مدفن عثمان در قبرستان مسلمانان باشد . نتيجهء مباحث آنچه تا اينجا از روش خاص عثمان در زمان خلافتش نقل كرديم ، براى روشن ساختن اين حقيقت بود كه چگونه عثمان تجاوز به حريم قانون و مقررات اسلامى را بدون هيچ پرده‌پوشى و اختفا ، امرى ممكن جلوه داد . تظاهر به گناه و تجاوز صريح به حدود قانون و اموال عمومى ( كه در آن حد تا آن روز در تصور غير ممكن به نظر مىرسيد ) در حكومت عثمان يك امر عادى و قابل عمل نشان داده شد . اين كار اگر چه به قيمت جان او تمام گرديد ، اما بالاخره به مردم مسلمان و حكومتهاى پس از وى روشن ساخت كه ممكن است خواست خليفه و هوسهاى او بر همه چيز ( حتى بر قانون ) مقدم شود . عثمان به حكومتهاى ديگر نشان داد كه تجاوز به اموال عمومى و صرف كردن آنها تنها در راه تأمين رضاى خليفه ممكن است . عثمان بالاخره ثابت نمود كه امكان دارد افراد آلوده‌اى مانند وليد را بر مردم مسلط ساخت تا در حال مستى به مسجد روند و در ميان محراب قى كنند و نماز صبح را چهار ركعت بگذارند ! عثمان در دوران حكومت خود به خوبى نشان داد كه براى يك زمامدار امكان دارد امكان خود را - هر چند كه از مردان خدا و شخصيتهاى با فضيلت باشند و مخالفت آنان براى حمايت از مقررات اسلام و اموال عمومى باشد - علنا مورد انواع اهانت و تحقير و ضرب و شتم قرار داد ! زادهء عفّان در دوران خلافت خود حدود و احترامى كه اجتماع اسلامى براى مردان باتقوا ، با فضيلت ، دانشمند و پاكدامن قائل بود ، به طور صريح در هم شكست و نشان داد كه مىتوان كسانى مانند عمار ياسر را تا حدى كتك زد كه به مرض فتق مبتلا گردند . خليفه نشان داد كه براى زمامدار امكان دارد دستور دهد تا بدون جهت ، شخصى مانند ابن مسعود را چنان به شدّت بر زمين بكوبند كه استخوان پهلوى او در هم بشكند و فردى مانند ابا ذر غفارى را پس از دچار ساختن به انواع مصيبت و رنج به « ربذه » تبعيد كنند تا در آن بيابان از گرسنگى جان دهد .